Ayaloglu

kendi halinde bir çocuktum
karışmazdım etliye sütlüye
kavgadan kaçmaz
yalandan kaçardım her zaman

Elbet birgün ölürüz, birgün yıldızlar düşer
Çekiliriz hesaba kurulur, işte mahşer!

Merhum Babam’a
Kafiye tutmaz heceler
Seni yadederken
Gidişin…Bir solukta habersiz
Öyle sessiz dururken
Sana kurtuluş,
Bize keder oldu geceler.

Köşe kelimesi dilimize Farisiden girmiştir, aslı Acemcede guuşe sesiyle söylenirdi. Ancak Türk halkı kelimeleri manalarına göre seslendirmeyi sever. Guuşe, köşe’nin keskin dönemecini hiç belirtemeyen, adeta yuvarlak  sesli bir söz… Sesi ve manası hiç uyuşamıyor, bu nedenle halk dili onu köşe keskinliği içinde Türkçeleştirdi. Sonra bu kelime ile ilgi bir dil ve mana ailesi yarattı.

                                                       Sahib’ine ithafen..
Söylesem ne değişir, sussam gönül razı değil
Bak! Bunları söylemek çok zoruma gidiyor.
Kahpelik bunun adı, bir özür kafi değil
Onu dahi etmedin o zoruma gidiyor.